Samotność w chorobie nowotworowej jest dość powszechnym zjawiskiem. Warto rozróżnić samotność z wyboru i samotność sytuacyjną. Pierwsza ma związek z naszym sposobem radzenia sobie w sytuacjach dla nas trudnych - chcemy pokonać trudności samodzielnie lub w gronie najbliższych, a dzielenie się nimi z szerszą grupą, nawet sprzyjających nam ludzi odczuwamy jako niekomfortowe. Można więc powiedzieć, że wtedy to osoby będące w kryzysie np. zdrowotnym zamykają się same, izolują się często też od osób, które chciałyby pomóc. Koncentracja na długotrwałym leczeniu, doświadczanie zmieniających się obciążających myśli i emocji sprzyjają zamykaniu się we własnym świecie bogatym w trudne przeżycia.
Samotność sytuacyjna jest bardziej złożona. Sytuacja kryzysowa spowodowana przez chorobę i jej leczenie, stawia nas w obliczu konieczności dokonania weryfikacji relacji z otoczeniem. Czasami okazuje się, że pomimo chęci dzielenia się swoimi trudnościami, skorzystania ze wsparcia innych, odkrywamy, że bliżsi i dalsi znajomi odsuwają się, znikają. Motywacja ich może być różna - czasami nie wiedzą co zrobić, jak się zachować, czasami nie chcą się angażować, bo byli nastawieni na czerpanie pozytywnych doświadczeń, a nie dawanie wsparcia kosztem własnego dyskomfortu czy niewygody. W literaturze możemy znaleźć termin cancer ghosting, rozumiany jako wycofywanie się osób bliskich. Często osoby z otoczenia nie w pełni są świadome, że pomiędzy nimi a chorym wytworzył się dystans, zwłaszcza psychiczny, ponieważ częstość kontaktu nie musiała się zmniejszyć, a czynności opiekuńcze mogły nawet nasilić, co nie zmienia faktu wycofania emocji w celu ochrony własnej wrażliwości przed nadmiernym obciążeniem.
Niezależnie od powodów rozluźnienia kontaktów, u osoby chorej może pojawiać się poczucie samotności, czy osamotnienia, któremu często towarzyszy uczucie coraz większych rozbieżności w percepcji świata z osobami z otoczenia, które nie doświadczyły choroby. Pojawiają się wtedy wątpliwości czy naprawdę może mnie zrozumieć ktoś kto nie doświadczył trudów procesu diagnozy i leczenia. Osoby w procesie zdrowienia wskazują na poczucie odmiennego od ich rodziny czy znajomych, patrzenia na te same sytuacje, innego odbierania żartów, które dotychczas ich śmieszyły, odmiennego podejścia do planowania podróży, wakacji, zmieniających się preferencji dotyczących rozrywki, czy spędzania czasu.
Ze względu na doświadczanie takich różnic osoby mierzące się z chorobą są bardziej skłonne do nawiązywania nowych relacji z osobami poznanymi w czasie leczenia, które mają podobne do nich doświadczenia. Część osób korzysta też z ofert stowarzyszeń i fundacji, które oferują różne aktywności sportowe, spotkaniowe, kulturalne, warsztatowe. W przypadku odczuwania samotności w chorobie warto też skorzystać z wsparcia psychologicznego - towarzyszenie specjalisty w kolejnych etapach procesu zdrowienia może wpływać na jego pozytywne efekty. Przy dobrym samopoczuciu warto zadbać o powrót lub znalezienie nowego hobby, aktywności sportowej czy towarzyskiej przy jednoczesnym wsłuchiwaniu się w swoje potrzeby i zmienione przez chorobę i leczenie możliwości.
Przeżycie choroby nowotworowej jest doświadczeniem, które zmienia życie w sposób i w zakresie, jakiego nigdy sobie nie wyobrażałeś.
Poczucie odrębności spowodowane chorowaniem może utrzymywać się przez dłuższy czas po zakończeniu leczenia, pozostawiając uczucie „odłączenia” od innych, którzy mogą nie w pełni rozumieć proces przemian przeżyty przez chorego. Nie jest to odosobnione doznanie, nawet jeśli tak się czujesz. Wiele osób, które przeżyły raka, staje przed wyzwaniami związanymi z ponownym połączeniem się z bliskimi lub znalezieniem poczucia normalności i uwierzenia w nią. Biologiczne i psychiczne następstwa doświadczenie raka mogą, na różnie długi czas, stworzyć przepaść między tobą a tymi, którzy nie przeszli tej samej ścieżki. Zrozumienie, dlaczego ta samotność występuje i jak sobie z nią radzić, jest kluczową częścią procesu zdrowienia i odzyskiwania równowagi, co przez niektórych pacjentów utożsamiane jest jako odzyskiwanie własnego życia.
Strategie radzenia sobie, takie jak budowanie sieci wsparcia, poszukiwanie terapii i angażowanie się w działanie grupy osób po chorobie, mogą pomóc w budowaniu więzi i leczeniu emocjonalnym.
Doświadczanie wyzwań emocjonalnych po przeżyciu raka jest powszechne, często pozostawiając poczucie izolacji lub niezrozumienia. Uczucia te wynikają ze zmian psychologicznych i społecznych, które zachodzą w trakcie i po okresie rekonwalescencji.
Strach przed nawrotem choroby jest istotną psychologiczną przeszkodą w zostawieniu za sobą przeżyć związanych z chorobą nowotworową. Nawet po skutecznym leczeniu natrętne myśli o nawrocie raka mogą zakłócać poczucie spokoju. Stres często prowadzi do zaburzeń snu, zmniejszonej koncentracji lub niepokoju w życiu codziennym, co jest trudne i obciążające dla otoczenia, które pragnie zapomnieć o przeżytych niepokojach, rozterkach i trudnościach. Wszystko to skłania do podarowania sobie czasu na takie przebudowanie przeżyć, by mogły stać się osobistym życiowym doświadczeniem, które wzbogaca powrót do wcześniejszej aktywności, a nie wyłącznie obciążeniem.